شنیدم
                 
     شنيدم باز سراغم رو گرفتي 

فرستاده شده : اشکان

فرستاده شده توسط : امین

 پرواز در هوای خيال تو ديدنی ست

حرفی بزن که موج صدايت شنيدنی ست

شعر زلال جوشش احساس های من

از موج دلنشين کلام تو چيدنی ست

يک قطره عشق کنج دلم را گرفته است

اين قطره هم به شوق نگاهت چکيدنی ست

خم شد- شکست پشت دل نازکم  ولی

بار غمت ـ عزيز تر از جان ـ کشيدنی ست

من در فضای خلوت تو خيمه می زنم

طعم صدای خلوت پاکت چشيدنی ست

تا اوج ، راهی ام  به تماشای من بيا

با بالهای عشق تو پرواز ديدنی ست

فرستاده شده توسط : جاسم

ترانه ي آغاز

در من  هزار حرف نگفته

هزار درد نهفته

 هزاران هزار دريا  هر لحظه در تپيدن  و طغيانند

در من هزار  آهوي تشنه

در خشكسال دشت پريشانند

در من پرندگان مهاجر

ترانه هاي سفر را

 در باغ هاي سوخته  مي خوانند

با من  كه در بهار  خزانم  قصه هاي  فراواني ست

با من كه زخم هاي فراواني

بر گرده ام  به طعنه دهان  باز كرده اند

هر قصه  يك ترانه

هر ترانه خاطره اي ديگر

هر عشق يك ترانه ي بيدار است

در خامشي  حضورم  ،  حرف  مرا  بفهم

يا براي  عشق ،  زباني تازه پيدا كن

تا درد  مشترك

زبان  مشتركمان  باشد

حرف  مرا بفهم  و مرابشنو

اين من  نه ،‌ آن  من ديگر

آنكس  كه پنجره ي  چشم هاي  من او را

 كهنه ترين  قاب است

از پشت پنجره ي زندان

حرف مرا بفهم

كه فرياد  تمامي  زندانيان

در تمامي  اعصار است

در گير و دار قتل  عام كبوترها

در سوگ  شاخه هاي  تكه تكه ي  زيتون

وقتي  كه از دل  جوان ترين  جوانه هاي  عاشق  باغ ماه

بر مسلخ  هميشگي  انسان

در لحظه ي  شكفتن  فرياد

باران  سرخي  از ستاره سرازير است

آن سان  كه هر ستاره  دليل  شرمساري  خورشيد هاي  بسياري

از برآمدنشان است

تو گريه مي كني

از  عمق آشناي  جنگل چشمانت

از عمق  جنگلي  كه در آن پاييز ،  در غروب  به بغض  نشسته

باران بي دريغ اشك تو مي بارد

تا عطر خيس  جنگل پاييز

در من هواي  گريه برانگيزد

آنگاه از چشم  ذهن من

شعري  بسان گريه  فرو ريزد

من شعر مي نويسم

 تو  با ترانه هاي  عاشق من ، عاشق

تو  با ترانه هاي  تشنه ي من  دريا

بر پنج خط  ساز سفر  ،‌ زخمه مي شوي

تو  گريه   مي كني

تو لحظه هاي شعر مرا ،‌ در خويش  تجربه  كرده

يعني  مرا در بدترين و بهترين  دقايق  بودن  تكرار مي كني

يا با ترانآهاي من بر لب

به رويا رويي  جلادان  به مسلخ  خويش  مي شتابي

يعني كه  با مني

ديروز

امروز

تا هنوز  و هميشه

آيا زبان  متشرك  اين نيست ؟

آن  زبان  تازه كه مي گفتم ؟

آيا  زبان  مشترك  اين نيست ؟

شاعر : اردلان سرفراز

خواب ديدم مرده ام                                    خواب ديدم خسته و افسرده ام

روي من خلوار ها از خاک بود                        واي  قبر من  چه وحشتناک بود

تا ميان گور رفتم دل گرفت                            قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زير سرم از سنگ بود                          غرق وحشت سرا و گو تنگ بود

ترس بود و وحشت تنها شدن                        پيش درگاه خدا رسوا شدن

هر که آمد پيش حرفي خواند و رفت                سوره ي حمدي برايم خواند و رفت

ناله مي کردم وليکن بي جواب                       تشنه بودم در پي يک جرعه آب

آمدند از راه نزدم دو ملک                               تيره شد در پيش چشمانم فلک

يک ملک گفتا بگو نام تو چيست؟                    آن يکي فرياد زد رب تو کيست

اي گنه کار رسيده دل بسته پر                        نام اربابان خود يک يک نبر

گفتا عمر خور کردي تباه                                 نامه ي اعمال تو گشته سياه

ما که ماموران حق داوريم                               ليک تو را سوي جهنم مي بريم

نا اميد از هر جا و دل فکار                               مي کشيدنم به خفت سوي نار

ناکهان الطاف حق آغاز شد                             از جنان در هاي رحمت باز شد

مردي آمد از تبار آسمان                                 نور پيشانيش فوق کهکشان

صورتش خورشيد بئد و غرق نور                      جام چشمانش پر از شرب حضور

گيسوانش پر جوش و خروش                           در رکابش قدسيان حلقه به گوش

لب که نه سرچشمه ي آب حيات                     بين خائنات و ممکنات

بر سرش دستمال سبزي بسته بود                  بر دلم مهرش عجيب بنشسته بود

کس به زيبايي او کس مي رسيد                      پيش او يوسف خجالت مي کشيد

قدوم آن نگاه محجبين                                      از جلال حضرت حق آفرين

دو ملک سر را به زير انداختند                           بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حيرت داشتم اين زمزمه                           آمده اينجا حسين فاطمه

سوي من أمد مرا شرمنده کرد                          مهربانانه به رويم خنده کرد

گفت:آزادش کنيد اين بنده را                            خانه آبادش کنيد اين بنده را

اين که اينجا اين چنين تنها شده                       کام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است                      گريه کرده بعد شيرش داده است

خويش را در سوز عشقم آب کرد                       عکس خود را بر دل من تاب کرد

بار ها به من محبت کرده است                           سينه اش را وقف هيئت کرده است

سينه چاک آل زهرا بوده است                            چاي ريز هيئت ما بوده است

اينکه در پيش شما گرديده بد                             جسم و جانش بوي روضه مي دهد

با ادب در مجلس ما مي نشست                       او به عشق من سر خود را شکست

پرچم من را به دوشش مي کشيد                      پا برهنه در عزايم مي دويد

اسم من نذر و نيازش بوده است                       تربتم مهر نمازش بوده است

اقتدا بر خوهرم زينب نمود                                گاه مي شد صورتش بهرم کبود

حرمت من را به دنيا پاس داشت                       ارتباطي تنگ با عباس داشت

نذر عباسمبه تن کرده کفن                              روز تاسوعا شده سقاي من

تا که دنيا بوده از من دم زده                              او غذاي روضه ام را هم زده

بار ها به من اميد کرده است                            ويش را نذر رقيه کرده است

گريه کرده چئن براي اکبرم                                با خود او را نزر زهرا مي برم

هرچه باشد او برايم بنده است                          او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نيست او تنها شود                             باعث خوشحالي اعدا شود

در قيامت عطر و بويش مي دهم                        پيش مردم آبرويش مي دهم

باز با لا تر به روز سرنوشت                                مي شود همسايه ي من در بهشت

آري،آري هر که پا بست من است                        نامه ي اعمال او دست من است