زبانحال حضرت علی (ع) بر مزار حضرت زهرا (س) به صورت شعر

امشب مدینه آسمانش آسمان نیست ............ نوری نمایان در سکوت کهکشان نیست
پژمرده گلهای فدک بر روی ساقه ......................... چون برده نعره می کِشد حلقوم ناقه
آب از غم مرگ شرافت گشته لرزان .......................... باد از هجوم لشکر محنت گریزان
مانند پیغمبر ملائک در حجازند ..................................... نیزارها آهنگ ماتم می نوازند
از بخل انسان نخل ها سر در گریبان ...................... از دست بدمستان چراغ غم فروزان
پروانه دیگر شوق آتش بر سرش نیست ................ گویا که دیگر آخرین پیغمبرش نیست
دریا جبینش از مصیبت چین چین است ........... صحرا نه روح انگیز و نه شور آفرین است
از صخره ها فریاد واویلا روان است ..................... صد راز در صندوق هر غنچه نهان است
می بارد از هر خانه بوی زشت وحشت ............... در کوچه ها پیچیده بوی خون عصمت
دیروز در این شهر غیرت را دریدند ................................ یک بار دیگر اهرمن را آفریدند
از کینه ورزی تا جنایت ره کشیدند ........................ ابلیسان آتش به بیت الله کشیدند
دیروز در این کوچه یک در باز کردند .......................... حیدر کُشی را دیو و دَد آغاز کردند
سیصد نفر دیروز با هم عهد بستند .................. یک سینه بی کینه را در هم شکستند
عاشق نماها عشق را بد نام کردند ................... با دست بسته عشق را اعدام کردند
دیروز داغی بر دل محزون کشیدند ...................... دیروز زهرا را به خاک و خون کشیدند
امشب ولی حالی دگر دارد مدینه ............................ امشب دگر زهرا ندارد درد سینه
امشب سکوتستان یثرب پر خروش است .................. تابوت گل بر روی گلفروش است
در تند بادِ ماتمِ آن ماه پاره ............................. با دانه های اشک خود کرد استخاره
اشعار عرفانیِّ خود را دفتری کرد ................................ از بهر آن پروانه فکر بستری کرد
با دستهایش خاک را از خاک برداشت ................... یک بار دیگر باغبانِ خبره گُل کاشت
آهی کشید و آتشی در سینه افروخت ................... سر بر مزار گُل نهاد و گفتن آموخت
گفت ای چراغ خانه حیدر کجایی ...................... زینب نشسته پشت در مضطر کجایی
دل وصل دلبر از خدا می خواهد امشب .............. هر قطره اشکم ترا می خواهد امشب
از فرط غم امشب گریبان چاک کردم ................. با دست خود من آسمان را خاک کردم
امشب مرا با جلوه ای کردی تو مدهوش ......... با چشم خود دیدم حقیقت را کفن پوش
دیدم حقیقت مرده و بی روح گشته ............. هم صورت و هم سینه اش مجروح گشته
پیغمبری کن بر امامت ای طبیبم ....................... دستی رسان در شهر خود آخر غریبم
ای ذوالفقار بی نیام استقامت ........................... یک بار دیگر کن حمایت از ولایت
می جوشد از عشقت دلم با صد علاقه ..................... من کاتبم زهرا تویی نهج البلاغه
دانی چه با این همنشین ناله کردی ؟ .............. از غم علی را یک شبه صد ساله کردی
ای قامت سرمایه روز قیامت ........................... زیباترین تفسیر قد قامت قیامت
ای مرغ خونین پر کجا را لانه کردی ......................... با رفتن خود خانه را ویرانه کردی
از بخت خود دارم گلایه آیه آیه ............................. آتش زند بر جسم و روحت این گلایه
در قتلگه گم کرده زینب مادرش را ................ از مرتضی می خواهد امشب مادرش را
با خون قلب خود سرشکم را سرشتم ...................... روی مزارت جمله ای زیبا نوشتم
بنوشتم اینجا مادری خوابیده محزون .......... هم صورت و هم سینه اش غلطیده در خون
اینجا نشان جاودانه بهر عهدیست ............................ اینجا مزار مادر مظلوم مهدیست
«غفاریا» گر خادم آل عبایی ................................. باید کُنی اندیشه ات را کربلایی

« صراط عاشورا – اثر حسین غفاری اردبیلی – چاپ اول 1383 – صفحه 86-82 »

اين خرابه‌زمين، ديارِ من است

مرزِ خونينِ يادگارِ من است

چون مزارِ اميدهام اينجاست،

آخرالامر هم مزارِ من است

آهِ من گور را بتركانَد

آهِ من آهِ روزگارِ من است

خلقِ تاجيك گر ندارد پاس،

گورِ تاريك، پاسدارِ من است

در كنارِ شما نگُنجيدم

خاكِ اجداد، هَمكنارِ من است

مادرم رفت... نيز بشتابم

روحِ پاكش در انتظارِ من است

من كه درخت شبم ميوه‌  ما هم بده

ورشفق آغشته‌ام بوی صباحم بده

روشنی ‌ام را ببين، عينك شامم ببر

تيرگی ام را نگر، رنگ رفاهم بده

هيچ شناسی كه من داغ سويداستم؟

در دلك لاله‌ای پشت و پناهم بده

رود روان را ببين لب به نيايش برد

كز صدف و از حباب، كف و كلاهم بده

رود روانم ولی بی  سر و پا می ‌روم

راست مگو كج مگو  روحم و راهم بده

اين حرم شش دره پر بود از منظر

چشم كه دادی مرا ذوق نگاهم بده

در قفس سينه‌ام روزنه‌ای باز كن

تنگ شد آخر نفس رخصت آهم بده

بر هدر   و رايگان هيچ مده ‌ای عزيز

مهر گياهم بگير مهر گياهم بده

آهای اهالی شهر * حرفو سخن زیاده * حاله همه گرفتس *

 درد دلا زیاده *تا به کسی می رسی * ناله و دلواپسی *

وقتی می  پرسی چرا ؟ *داد میزنه بی کسی بی کسی *

شاعر :مريم حيدر زاده

دوست می دارم که با خویشان خود بیگانه باشم

با چنین نا مردمان بیگانه باشم یا نباشم ؟

نیمه شب در بستر خاموش سرد

سر ، میان هر دو دست خود فشرد

از غم تنهایی و بی همسری

رغبتی شیرین و طاقت سوز و تند

در دل آشفته اش بیدار شد

گرمی خون ، گونه اش را رنگ زد

روشنی ها پیش چشمش تار شد

آرزویی ، همچو نقشی نیمه رنگ

شد زنی زیبا و شوخ و ناشناس

چهره اش در تیرگی تابنده شد

دیده اش در چهره ی زن خیره ماند

ره ، چه زیبا و چه مهر آمیز بود

چنگ بر دامان او زد بی شکیب

در دل تاریک شب ، بازو گشود

وان خیال زنده را در بر گرفت

اشک شوقی پیش پای او فشاند

دامنش را بر دو چشم تر گرفت

بوسه زد بر چهره ی زیبای او

بوسه زد ،‌اما به دست خویش زد

بر لبان تشنه ی خود نیش زد

گرمی شب ، زوزه ی سگ های شهر

پرده ی رؤیای او را پاره کرد

درد بی درمان او را چاره کرد

نیم خیزی کرد و در بستر نشست

بر لبان خشک سیگاری نهاد

داور اندیشه ی مغشوش او

پیش او ، بنوشته ی مغشوش او

پیش او ، بنوشته طوماری نهاد

وندر آن طومار ، نام آن کسان

کز ستم ها کامرانی می کنند

فارغ از غم زندگانی می کنند

نام آنکس کز هوس هر شامگاه

روز ، کوشد تا شکار او شود

او درین بستر به خود پیچید مگر

رغبتی سوزنده را تسکین دهد

نو عروسی تازه را کابین دهد

سردی ی تسکین جانفرسای او

چون غبار افتاد بر سیمای او

زیر این سردی ، به گرمی می گداخت

اَخگری از کینه ی فردای او

شاعر : سیمین بهبهانی

پشت دیوار همین کوچه بدارم بزنید، من که رفتم بنشینیدو***هوارم بزنید

باد هم آگهی مرگ مرا خواهد برد بنوسید که: ×بد بودم× و جارم بزنید

من از آیین شما سیر شدم*** سیر شدم پنجه در هر چه که من واهمه دارم بزنید

دست هایم چقدر بود و به دریا نرسید؟!

خبر مرگ مرا طعنه به یارم بزنید

بوی باران بوی سبزه بوی خاک

شاخه های شسته باران خورده پاک

آسمان آبی و ابر سپید

برگهای سبز بید

عطر نرگس رقص باد

نغمه ی شوق پرستو های شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک می رسد اینک بهار

خوش به حال روزگار

خوش به حال چشمه ها و دشت ها

خوش به حال دانه ها و سبزه ها

خوش به حال غنچه های نیمه باز

خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز

خوش به حال جام لبریز از شراب

خوش به حال آفتاب

ای دل من گرچه در این روزگار

جامه رنگین نمی پوشی به کام

باده رنگین نمی نوشی ز جام

نقل و سبزه در میان سفره نیست

جامت از آن می که می باید تهی است

ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم

ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب

ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار

گر نکوبی شیشه غم را به سنگ

هفت رنگش می شود هفتاد رنگ