زمونه  هزار و یک  رنگ                      رنگ زردش مال ماست

زمونه صندوقچه گنج                          اما رنجش مال ماست

زمونه مملوو شادی                           اما دردش مال ماست

زمونه یه کوه محکم                           ولی سنگش مال ماست

عده ای تو  این زمونه                    پر ناز و پر نعمت

عده ای پر از شقاوت                            پر درد و پر مهنت

عده ای گرسنه خوابن                            توی بیداری کبابن

عده ای از روی سیری                           نمی تونن که بخوابن

زمونه  هزار و یک  رنگ                          رنگ زردش مال ماست

زمونه صندوقچه گنج                        اما رنجش مال ماست

زمونه مملوو شادی                          اما دردش مال ماست

زمونه یه کوه محکم                           ولی سنگش مال ماست

ای خدا کاری بکن                         آدما یه رنگ بشن

واسه کمک به هم                            همشون زرنگ بشن

نزار این جوری بمونن                              آدمای بی پناه

نزار این جوری بمیرن                          آدمای بی گناه

زمونه زمونه آی زمونه                       دل ما آدما خیلی خونه

         زمونه زمونه آی زمونه

سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت 

 آتشی بود درين خانه كه كاشانه بسوخت‏

تنم از واسطه‏ ی دوری دلبر بگداخت

جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت‏
سوز دل بين كه ز بس آتش اشكم دل شمع

دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت‏
ماجرا كم كن و بازآ كه مرا مردم چشم

خرقه از سر به درآورد و به شكرانه بسوخت‏
آشنائی نه غريبست كه دلسوز منست 

 چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوخ‏
خرقه‏ ی زهد مرا آب خرابات ببرد

خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوخت‏
ترك افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

كه نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت‏